«منطقه مورد علاقه»؛ روایتی متفاوت از هولوکاست

در The Zone of Interest، دوربین به‌جای ورود به اردوگاه آشویتس، در خانه‌ای درست کنار آن مستقر می‌شود. خانه رودلف هس، فرمانده اردوگاه، جایی که زندگی منظم و آرام در جریان است؛ مهمانی، باغچه، بازی کودکان. اردوگاه در تصویر نیست، اما صداهایش حضور مداوم دارند.

گلیزر با حذف تصاویر مستقیم خشونت، تمرکز را روی مفهوم «عادی‌سازی» می‌گذارد. فیلم نشان می‌دهد چگونه شر می‌تواند در دل زندگی روزمره جا بگیرد، بی‌آن‌که لزوماً با نشانه‌های اغراق‌شده همراه باشد. این رویکرد، فاصله‌ای آگاهانه میان تماشاگر و احساسات فوری ایجاد می‌کند و او را وادار به تأمل می‌سازد.

یکی از نقاط قوت فیلم، طراحی صوتی آن است. صداهایی که از پشت دیوار به گوش می‌رسند، کارکردی روایی دارند و جای خالی تصویر را پر می‌کنند. این انتخاب باعث می‌شود تماشاگر به‌جای مواجهه مستقیم با خشونت، با بازتاب آن در ذهن خود روبه‌رو شود.

«منطقه مورد علاقه» فیلمی کم‌هیاهو اما تأثیرگذار است؛ اثری که بیش از آن‌که به دنبال برانگیختن احساسات باشد، سعی دارد درباره مسئولیت فردی، بی‌تفاوتی و مرزهای اخلاقی پرسش طرح کند. همین رویکرد، آن را به یکی از مهم‌ترین فیلم‌های هنری سال‌های اخیر تبدیل کرده است.

انتهای پیام/