آخرین صدای جان لنون در کن؛ وقتی سودربرگ به هوش مصنوعی تکیه میکند
به گزارش خبرنگار گروه فرهنگ و هنر برنا؛ فیلم «John Lennon: The Last Interview» (جان لنون: آخرین مصاحبه) تازهترین اثر استیون سودربرگ در جریان برگزاری Cannes Film Festival به نمایش درآمد.
این فیلم پس از اثر موفق «The Christophers» ساخته شده اما برخلاف انتظارها با واکنشهای سرد و انتقادی مواجه شده است.
این مستند به آخرین مصاحبه مشترک John Lennon (جان لنون) و Yoko Ono (یوکو اونو) میپردازد؛ گفتوگویی که در ۸ دسامبر ۱۹۸۰، تنها چند ساعت پیش از قتل لنون، در ساختمان داکوتا در نیویورک انجام شد. همین همزمانی به مصاحبه حالوهوایی خاص و ناخواسته تاثیرگذار میدهد.
مصاحبه توسط سه خبرنگار رادیویی از ایستگاه KFRC سانفرانسیسکو انجام شد. آنها هنگام ترک محل با مردی مشکوک و مزاحم مواجه شدند و یکی از آنها برای آرام کردن او، نسخهای از آلبوم تازه لنون و اونو، «Double Fantasy» (دابل فانتزی) را به او داد. بعدها مشخص شد این فرد همان قاتل لنون بوده است؛ روایتی تلخ و تکاندهنده که فیلم ترجیح میدهد چندان بر آن تاکید نکند و بیشتر بر جنبههای مثبت و انسانی شخصیت لنون تمرکز داشته باشد.
با این حال، تضاد میان حالوهوای امیدوارانه لنون در مصاحبه و سرنوشت تراژیکش بهطور ناگزیر بر کل اثر سایه انداخته است.
با وجود سوژه جذاب، آنچه بیش از همه مورد انتقاد قرار گرفته، استفاده گسترده از تصاویر و سکانسهای تولیدشده با هوش مصنوعی است؛ تصاویری که بهگفته منتقدان، نهتنها کمکی به روایت نمیکنند بلکه کیفیتی متوسط و حتی گاه خستهکننده دارند. این تصاویر در کنار صحبتهای لنون درباره صلح، عشق، موسیقی و فضای فرهنگی آغاز دهه ۸۰ قرار گرفتهاند اما نتیجه نهایی چندان تاثیرگذار از کار درنیامده است.
گفته میشود سودربرگ در مقطعی قصد داشته با استفاده از هوش مصنوعی، خودِ مصاحبه را بهصورت بازسازیشده و همگام با صدا به تصویر بکشد؛ ایدهای که هرچند میتوانست بحثبرانگیز باشد اما احتمالا از آنچه در نهایت ارائه شده، جذابتر به نظر میرسید.
در ساختار فعلی، فیلم بیشتر بر بازپخش صوتی گفتوگوی لنون (با حضور بسیار محدود یوکو اونو) تکیه دارد و آن را با عکسها و تصاویر آرشیوی ترکیب میکند. در این میان، کلیپهای هوش مصنوعی که اغلب بسیار تحتاللفظی طراحی شدهاند، ضربآهنگ و تاثیرگذاری اثر را کاهش میدهند. حتی در بخشی از فیلم، اونو از آیندهای سخن میگوید که در آن انسانها ممکن است «جای خود را به کامپیوترها بدهند»؛ جملهای که در بستر این فیلم نوعی طنز ناخواسته ایجاد میکند.
در سالهای اخیر، آثار متعددی درباره زندگی و میراث جان لنون ساخته شدهاند؛ از جمله «One to One: John & Yoko» (وان تو وان: جان و یوکو) و «Borrowed Time» (زمان قرضی) که به دوره زندگی او در آمریکا میپردازند و همچنین «The Lost Weekend: A Love Story» (آخر هفته گمشده: یک داستان عاشقانه) درباره رابطهاش با میپنگ.
در این میان، فیلم سودربرگ تلاش دارد با تمرکز بر یک مصاحبه خاص، زاویهای متفاوت ارائه دهد اما بهدلیل فقدان تحلیل و نگاه تازه تا حد زیادی به همان گفتوگوی خام محدود میماند.
با این حال، ارزش تاریخی این مصاحبه قابل انکار نیست. لنون در این گفتوگو با نگاهی باز و مثبت درباره آینده، موسیقی و حتی گروههای جوانتری مانند B-۵۲s و Clash صحبت میکند؛ نکتهای که برای علاقهمندان موسیقی و تاریخ فرهنگی جذاب خواهد بود.
در مجموع، «John Lennon: The Last Interview» (جان لنون: آخرین مصاحبه) با وجود سوژهای قدرتمند و ظرفیتهای فراوان، نتوانسته به اثری درخور تبدیل شود و بیشتر بهعنوان تجربهای متوسط و تا حدی ناامیدکننده در کارنامه استیون سودربرگ ثبت میشود.
انتهای پیام/
