کشف کلید مولکولی پیری مغز؛ تغذیه میتواند بخشی از روند فرسایش عصبی را معکوس کند
پژوهشگران در مطالعهای جدید نشان دادهاند که روند پیری با ایجاد تغییرات اساسی در برچسبگذاری و تجزیه پروتئینهای مغز، نقش مهمی در افت عملکرد عصبی ایفا میکند؛ با این حال رژیم غذایی میتواند همچنان بر بخشی از این فرایندها اثرگذار باشد.
به گزارش برنا، این تحقیق به سرپرستی الساندرو اری در Leibniz Institute on Aging Fritz Lipmann Institute (FLI) در شهر ینا آلمان انجام شده و نتایج آن در نشریه Nature Communications منتشر شده است.
تغییرات پروتئینی؛ کلید درک افت مغز در سالمندی
با افزایش سن پروتئینهایی که وظایف حیاتی مغز را بر عهده دارند از نظر ساختار و عملکرد دچار تغییر میشوند. این پروتئینها در تنظیم سوختوساز، برقراری ارتباط بین سلولهای عصبی و حفظ تعادل انرژی در بافت مغز نقش اساسی دارند. برای حفظ کارکرد طبیعی مغز این مولکولها باید بهطور مداوم جایگزین، اصلاح یا در صورت آسیبدیدگی تجزیه شوند.
یکی از مهمترین سازوکارهای شیمیایی در این زمینه، فرایندی به نام یوبیکوئیتیلاسیون است؛ در این روند مولکولی کوچک به نام یوبیکوئیتین به پروتئین متصل میشود تا فعالیت آن تنظیم یا برای تخریب علامتگذاری شود. این سازوکار در واقع بهمثابه یک کلید مولکولی عمل میکند که تعیین میکند یک پروتئین فعال باقی بماند، تغییر عملکرد دهد یا از چرخه خارج شود.
به گفته پژوهشگران بررسیها در مغز موشهای پیر نشان داد که این سامانه تنظیمی ظریف با افزایش سن دچار اختلال میشود؛ بهگونهای که برخی برچسبها بهطور غیرعادی انباشته شده و برخی دیگر از بین میروند بدون آنکه الزاما میزان خود پروتئین تغییر کرده باشد.
تضعیف سیستم بازیافت سلولی
نتایج این مطالعه همچنین از کاهش کارایی پروتئازوم در مغز سالمندان حکایت دارد. پروتئازوم یک ماشین مولکولی پیچیده در سلول است که پروتئینهای آسیبدیده یا غیرضروری را تجزیه میکند. با افزایش سن عملکرد این سیستم دفع زباله سلولی کاهش مییابد و در نتیجه، پروتئینهایی که باید حذف شوند در سلول تجمع پیدا میکنند.
برآورد محققان نشان میدهد حدود یکسوم تغییرات مرتبط با سن در الگوی یوبیکوئیتیلاسیون مغز مستقیما ناشی از کاهش فعالیت پروتئازوم است. این اختلال میتواند توضیحی برای آسیبپذیری بیشتر مغز در برابر تجمع پروتئینها و افت تدریجی عملکرد شناختی باشد.
به گفته نویسندگان اصلی مقاله، کاهش توانایی سلولها در حذف کامل پروتئینهای آسیبدیده یکی از سازوکارهای مرکزی پیری مغز به شمار میرود. در این شرایط تعادل میان تولید و تجزیه پروتئینها به هم میخورد؛ پدیدهای که از ویژگیهای شناختهشده پیری سلولی است و در بلندمدت میتواند عملکرد نورونها را مختل کند.
نقش رژیم غذایی؛ روزنهای برای مداخله
در بخش دیگری از این پژوهش محققان بررسی کردند که آیا میتوان الگوهای یوبیکوئیتیلاسیون را از طریق تغییر رژیم غذایی تحت تاثیر قرار داد یا خیر. در این آزمایش موشهای مسن به مدت چهار هفته تحت رژیم غذایی با محدودیت کالری متوسط قرار گرفتند و سپس به رژیم عادی بازگشتند.
نتایج نشان داد حتی این تغییر کوتاهمدت در رژیم غذایی توانست الگوی برچسبگذاری پروتئینها را بهطور معناداری تغییر دهد و در برخی موارد آن را به وضعیت جوانتر بازگرداند. با این حال همه فرایندهای مرتبط با پیری به یک اندازه تحت تأثیر قرار نگرفتند؛ برخی کند شدند برخی تغییر محسوسی نداشتند و حتی برخی افزایش یافتند.
گامی به سوی درک بهتر بیماریهای نورودژنراتیو
پژوهشگران معتقدند یوبیکوئیتیلاسیون میتواند بهعنوان یک نشانگر زیستی حساس برای ارزیابی روند پیری مغز مطرح شود و شاید در آینده بهعنوان نقطه شروعی برای کاهش آسیبهای وابسته به سن در سلولهای عصبی مورد توجه قرار گیرد.
در بلندمدت بررسی دقیقتر این سازوکارها میتواند به درک بهتر ارتباط میان تغذیه، تعادل پروتئینی و بیماریهای تحلیلبرنده عصبی مانند Alzheimer's disease کمک کند و مسیرهای تازهای برای پیشگیری یا مداخله درمانی بگشاید.
انتهای پیام/
